Od momentu podniesienia biało-czerwonej bandery 17 lutego 1975 roku, ORP Nawigator nieprzerwanie pozostaje jednym z okrętów rozpoznania radioelektronicznego Marynarki Wojennej RP.
Okręt został zbudowany w Stoczni Północnej w Gdańsku. Stępkę położono 16 lipca 1973 roku, wodowanie nastąpiło 14 marca 1974 roku, a pod koniec listopada tego samego roku jednostkę przekazano Marynarce Wojennej. Uroczyste podniesienie bandery odbyło się w Porcie Wojennym w Gdyni 17 lutego 1975 roku.
ORP Nawigator ma 73,3 m. długości, 10,8 m. szerokości i 3,6 m. zanurzenia. Jego wyporność wynosi 1675 ton. Napęd główny stanowią dwa silniki wysokoprężne Zgoda-Sulzer 6TD48 o mocy 1325 kilowatów każdy, co pozwala jednostce osiągać prędkość do 17 węzłów. To okręt o nieograniczonej dzielności morskiej i dużej autonomiczności, zdolny do prowadzenia długotrwałych operacji praktycznie na wszystkich akwenach świata.
W ciągu dekad, ORP Nawigator, przebył setki tysięcy mil morskich i spędził tysiące dni poza macierzystym portem. Uczestniczył w patrolach, dozorach oraz ćwiczeniach krajowych i międzynarodowych, realizując zadania o charakterze operacyjnym i szkoleniowym.
Choć ORP Nawigator nie jest jednostką pierwszej linii w klasycznym rozumieniu sił uderzeniowych, jego rola pozostaje fundamentalna. Jego bliźniaczą jednostką jest ORP Hydrograf, który podniósł banderę 8 maja 1976 roku. Oba okręty powstały w ramach tego samego projektu i wspólnie przez lata budowały potencjał rozpoznawczy Marynarki Wojennej, realizując zadania o strategicznym znaczeniu dla bezpieczeństwa państwa.
fot: Wikimedia, domena publiczna, Autorstwa Michal Derela – Praca własna, CC BY-SA 4.0