Przełomowy moment dla polskiej Marynarki Wojennej. Wraz z wejściem do służby ORP Żbik rozpoczęto budowę pierwszej zorganizowanej formacji okrętów podwodnych. Decyzją z 30 kwietnia 1932 roku powołano Dywizjon Łodzi Podwodnych, który stał się fundamentem sił podwodnych II Rzeczypospolitej. To właśnie wtedy Polska zaczęła budować swoją obecność pod powierzchnią Bałtyku.
Początki tej formacji sięgają jeszcze końca 1931 roku, kiedy utworzono Grupę Łodzi Podwodnych, obejmującą okręty Wilk i Ryś. Dowodził nią kpt. mar. Aleksander Mohuczy, który jednocześnie pełnił funkcję dowódcy ORP Wilk. Po utworzeniu Dywizjonu jego pierwszym dowódcą został kmdr ppor. Eugeniusz Pławski.
Nowa jednostka była podporządkowana bezpośrednio Dowódcy Floty. W jej skład weszły trzy okręty podwodne typu Wilk – Wilk, Ryś i Żbik , a także jednostki pomocnicze: torpedowiec Kujawiak oraz hulk Lwów, pełniący funkcję zaplecza socjalno-bytowego. Kujawiak wykorzystywano m.in. jako cel w ćwiczeniach torpedowych oraz do obsługi sprzętu podwodnego. Z czasem funkcję bazy przejął ORP Sławomir Czerwiński, a Lwów służył już głównie jako magazyn.
Załogi okrętów podwodnych od początku intensywnie szkoliły się i doskonaliły swoje umiejętności. Prowadzono ćwiczenia indywidualne i zespołowe, a także rejsy nawigacyjne i wizyty zagraniczne. Polskie okręty podwodne odwiedzały m.in. Sztokholm, Amsterdam i Tallin, budując obecność Marynarki Wojennej na arenie międzynarodowej.
W 1936 roku doszło do zmiany na stanowisku dowódcy Dywizjonu. Po wypadku na ORP Ryś, w wyniku którego rannych zostało kilkunastu marynarzy, Eugeniusza Pławskiego zastąpił Aleksander Mohuczy.
Powstanie Dywizjonu Łodzi Podwodnych było jednym z najważniejszych momentów w historii polskiej Marynarki Wojennej, wyznaczając kierunek rozwoju sił podwodnych i budując fundamenty ich przyszłych działań.
zdjęcia ze zbiorów Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni.
